Umarsızca bırakıp gittiğin, o tarifi mümkün olmayan çıkmazların içinde bir yerde,
tükenmek üzereyken bedenim,beni yitirdin...
Uslanmanı beklediğim o sokak köşelerinde,vitrinlerde ve vs.lerde bile,
sana dair ne varsa bana ait, yitirdin....
Şimdi bir çıkar yol aradığım o ışıksız çıkmazlarının birinde, sönük bir lambanın altında,
titreyen bedenim ile aç kalbimin parçacıklarını topluyorum. Bir pazıl kadar karışığım
cevaplarımla...
Ne kadar tanısada seni bedenim, ne kadar susasada habersiz sana, geri dönemeyecek
kadar yitirdin...
Sana muhtaç bir kalbim, ısına ihtiyacı olan bir bedenim ve kızgın bir beynim var şimdi...
Çok uzak değilim sana...
Yitirdiklerinle sana sığınıyorum...