ARZU's profileBeDeNiM KeSiK İçİnDe RuH...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 06 ZoRLU SeWDaM HoŞÇaKaL...
January 25 Görmeyeyim seni rüyalarımda...hiçbirzaman sahip olamadin bana alamadin içimdeki çocugu. götüremedin uzak memleketlere ayiramadin beni benden ayiramadin ruhumu bedenimden. niye can çekistiriyorsun bedenime silahını kursununu hatta bahaneni ben bulurum adalete karsi. hatta vur dersin gömerim bedenimi toprağa. ne önemi varki yasamanın sen olmadıkça. iste bedenim kül olsun istersen yok olsun bu topraklardan. gözlerin görmesin bidaha kalbin raslamasin ruhuma dokunmasin vücudunun bir tüyü ben dokunayım sen yerine topraklara. dokunayım sahil boyu deniz kabuklarına. hapsetsinler beni göremeyecegim sabahlara. beni eritsinler yanardaglarda sensiz kalayım eriyeyim. beni bıraksınlar karanlıklara yeterki seni görmeyeyim rüyalarımda....... Kim War Orda???Bir yıkım var şehirlerimde binalarım paramparça olmuş moloz yığınları altında birşey var oralarda bir can yanıyor sanki. yükselip inen bi beden var kulağıma gelen kesik kesik kalp atışları morarıp kalmış bir beden taşların arasından uzanan bir el var. kim kaldı yıkıntıların altında kurtarmaya çalışan sadece ben. işte o anda uyanan gözlerim yıkıntıların altındaki sadece ben. yanlız ve çaresiz titreyen bir vücut. o kişi sadece ben kurtarılmayı bekleyen........... üzgünüm beni yitirdin....Umarsızca bırakıp gittiğin, o tarifi mümkün olmayan çıkmazların içinde bir yerde, BEDENİM KESİK İÇİNDE RUHUM PARAMPARÇA... Masum değilim artık. Masumiyet alıp başını benliğimden çoktan gitti. Sürgün edildi benim tarafımdan. Bilerek ve de isteyerek. Sonuçlarının ne olacağını bile bile. o gizemli kutu açıldı ve ortaya bir sürü pislik saçıldı. Bunu yaşadım bir yıl içinde. Ruhumu çürüttüm. Paramparça ettim yüreğimi. Yaşadığım birlikteliklerden bazıları güzeldi. Bazıları ise kötü.
Hepsi yaşandı bu beden ve bu ruh tarafından satır satır. Kelime kelime ve kare kare yaşandı. Pişmanlıksa yeşermiyor yüreğimde. Acaba o kadar çok mu kötü ruhum ve yüreğim. Hiç kimseyle örtüşmedi istediklerim . Belki birşeylerin duygusal anlamda birşeylerin başlanğıcı olabilirdi.Olmadı. İstemedim çünkü ben. Biliyordum ki olmayacaktı. Anladım ki sevmeyi bilememiş yüreğim.Sevmek nedir? Sevince nasıl olur insan anlayamamış yüreğim. Kimse için çılgınca atmamış yüreğim. Şuan görüyorum ki eski bir hayalmış sevmek benim için.... ne acı bu satırları yazarken bile sızlamıyor kalbim . O kadar derin bir hissizliğin içine düşmüşüm. Yüreğim varmı onu bile bilmiyorum artık. Seve bilme ihtimallerimin hepsi buruşturup atılmış birer kağıt parçası olmuş. Yaşadıklarım onca olay ise buruşuk kağıt parçalarını çiğnemekmiş meğer. Üzerindeki hiç bir satır okunmamacasına. Paramparça bir hayatım var ellerimde. Hangi parçanın nereye ait olduğunu hangi parçayı nereye koymam gerektiğini bilemediğim bir hayat. Aslında yaşadıklarıma hayat demelimiyim onu bile bilmiyorum. Hiçbir yaşananın tutar yanı yok. Hiç bir çıkarı yok. Farkındayım bir yerlerden tutup başlamalıyım hayata. Başlayıp arkama bile bakmadan devam etmeliyim. Ama olmuyor. Kaptırıp kendimi akışa gidemiyorum. Sabahları artık mutlu uyanmıyorum. Yıkılmış bir binanın içinden güne doğruluyormuşum gibi geliyor. Hayatıma baktıkça anlamsızlaşıyor bakışlarım. Deli bakışlarına dönüyor. Kara deliğin en ince noktasındayım. Başkalaşıyorum. Başkalaşıp değişen halim ne bilmiyorum. Kendime ayna tutmak gelmiyor içimden. Aman deyip yaşıyorum hayatı. Her gün biraz daha çürüterek ruhumu. Tutup kurtaranımda yok. Çekip vuranımda. Günlerdir aynı ruh hali içindeyim. Ölsem şu saniye zerre kadar gam yemem. Bazen bu düşünceye sahip olma fikri beni dehşete düşürüyor. 19 yaşındayım ve aklımdan geçenler bunlar. Ruhum okadar hırpalanmış gibi ki. İçim o kadar katılaşmışki. Bu kalp bu hayat bu bakışlar bu yaşananlar benim mi diye durup düşünmeden edemiyorum. Bir insan bir yıl içinde bu kadar değişir mi merak ediyorum. Bazende işte hayatın gerçekleri diyorum kendime. Bak gör hayat insanları nasıl bir hale sokuyor diyorum. Sevgiyle dokunma ihtimalimin yok olma noktasındayım. Kimse yanaşmıyor benim parçalı hayatımı görmeye. Kimseye gösteremiyorum ipek kaftanlar içine sarmaladığım sakladığım yaralarımı. Çünkü kimse uğraşamıyor kendi dışında hiç kimseyle. Bense arasıra çıkarıp ipek kafatınımı yaralarımı havalandırıyorum kuytu, serin kış akşamlarında. Dokunmayı bile hissetmeden yaşıyorum sarmaş dolaş insanlarla. Bazen dehşet kaplıyor içimi. Bazen amaçsız soğuktan donan insanların o donma noktasındaki hissizliğine gömülüyor kalbim. Kendime bile soğuk duruyorum artık. Kendime bile umarsız. Bu gün yolda yürürken fark ettimki sevmenin ihtimalini bile taşımıyor yüreğim artık.Düşlemiyor ihtimalleri kalbim en ılık köşelerinde. Durup durup dönmüyor ihtimallerin ılıklığı ile kendi etrafında. ellerini birbirine kenetleyip zıplamıyor olduğu yerde kesik kesik kahkahalar atarak. Gözleri parlamıyor yüzümün.Hiçbir şey ummadan yaşıyorum hayatta.. Kayda şöyle geçirilsin. Bir insan var hayatını yaşayan. Adı ümitsiz... umutlarını yaşadığı bir kaç satırlık geçmişe gömüp farkedilmek ümidini düşlerine bile taşıyamadan yaşayan bir insan.. MASUM DEĞİLİM ARTIK....!!! BEDENİM KESİK İÇİNDE RUHUM PARAMPARÇA...... Ziyaret ettiğiniz için teşekkürler!
|
||||||||||||||
|
BeDeNiM KeSiK İçİnDe RuHuM PaRaMpArÇa...'RuHsUz'
|
|||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
